English | Turkçe
Συνήθεις Ερωτήσεις | Χάρτης Πλοήγησης | Συνδέσεις | Επικοινωνία
Κυπριακή ΔημοκρατίαΥπηρεσίες Κοινωνικής Ευημερίας
Αναζήτηση: Αναζήτηση
Ιστορικό
English

ΕκτύπωσηΕκτύπωση



Η περίοδος από τα μέσα της δεκαετίας του 1940 μέχρι την ημέρα της Ανεξαρτησίας της Κυπριακής Δημοκρατίας (1960) είδε τη σταδιακή δημιουργία μιας Κοινωνικής Υπηρεσίας, που είχε ως βασικό στόχο την παροχή υπηρεσιών σε άπορες οικογένειες, παιδιά, ηλικιωμένους, παραβάτες και γενικά σε ευάλωτες ομάδες του πληθυσμού. Η δημιουργία μιας τέτοιας Υπηρεσίας, που θα προωθούσε την οργάνωση, προαγωγή και παροχή υπηρεσιών κοινωνικής ευημερίας, εθεωρείτο μια καινοφανής ιδέα για την τότε εποχή.

Οι Υπηρεσίες Κοινωνικής Ευημερίας, όπως είναι γνωστές σήμερα, δημιουργήθηκαν το 1952 και αποτελούνταν αρχικά από ένα μικρό πυρήνα 5 Κηδεμονευτικών Λειτουργών, που είχαν διοριστεί στα μέσα της δεκαετίας του 40 για να επιτηρούν τους ανήλικους παραβάτες και να επιβλέπουν τη λειτουργία της Αναμορφωτικής Σχολής Λάμπουσας.

Ουσιαστικά, η ανάγκη δημιουργίας μιας Κοινωνικής Υπηρεσίας προέκυψε από το πρόβλημα που υπήρχε γύρω από την περίθαλψη και φροντίδα ορισμένων παιδιών που στερούνταν μια ομαλή οικογενειακή ζωή και που συχνά οδηγούνταν στην εκδήλωση αντικοινωνικής συμπεριφοράς και κατέληγαν στην Αναμορφωτική Σχολή Λάμπουσας ή γίνονταν θύματα εκμετάλλευσης και κακής φροντίδας.

Η έγκριση που δόθηκε το 1951 για επέκταση του προγράμματος της κηδεμονευτικής επίβλεψης και στους ενήλικες παραβάτες, καθώς επίσης η εφαρμογή του προγράμματος μεταϊδρυματικής περίθαλψης καταδίκων με στόχο την κοινωνική τους αποκατάσταση, είχε ως αποτέλεσμα τη σημαντική επέκταση των Υπηρεσιών σε προσωπικό και τη μόνιμη αναγνώριση τους ως κρατικού φορέα παροχής κοινωνικών υπηρεσιών.

Το σχέδιο παροχής οικονομικής βοήθειας που εισήχθηκε το 1953, για να αντιμετωπίσει τις χειρότερες μορφές φτώχειας, ήταν η πρώτη εκδήλωση κρατικής μέριμνας προς τους πολίτες και αποτέλεσε τη βάση για την ανάπτυξη προγραμμάτων για προσφορά υπηρεσιών προς τους ηλικιωμένους, τους αναπήρους, τις ανύπαντρες μητέρες, καθώς και τις οικογένειες που είτε ο αρχηγός της οικογένειας είχε αποβιώσει είτε ήταν ανίκανος να εργαστεί.
Περαιτέρω επέκταση των Υπηρεσιών επήλθε με την ψήφιση του Περί Υιοθεσίας Νόμου του 1954 και του Περί Παίδων Νόμου του 1956, που έδωσαν νομική ευθύνη στο Διευθυντή Υπηρεσιών Κοινωνικής Ευημερίας, για να αντιμετωπίσει το πρόβλημα της περίθαλψης και φροντίδας παιδιών που στερούνταν προστασίας και να ιδρύσει Παιδικές Στέγες, Ξενώνες και άλλα Ιδρύματα.

Μέχρι το 1956, οι Υπηρεσίες είχαν τόσο καλά εδραιωθεί που ένας Λειτουργός Ευημερίας τοποθετήθηκε σε Γραφείο που συστάθηκε στο Λονδίνο, για να αποτελέσει το σύνδεσμο μεταξύ των μεταναστών και των τοπικών κοινωνικών υπηρεσιών.

Από το 1960, οι Υπηρεσίες Κοινωνικής Ευημερίας, στα πλαίσια της γενικότερης πολιτικής της νεοσύστατης τότε Κυπριακής Δημοκρατίας προς αυτή την κατεύθυνση, ανέπτυξαν στενές σχέσεις με διεθνείς οργανισμούς και ευρωπαϊκά σώματα, όπως τα Ηνωμένα ΄Εθνη, το Συμβούλιο της Ευρώπης και τη Διεθνή Κοινωνική Υπηρεσία.

Κατά την περίοδο 1962 – 1972, οι Υπηρεσίες Κοινωνικής Ευημερίες έδωσαν μεγαλύτερη σημασία στη δημιουργία προγραμμάτων για κάλυψη των αναγκών των παιδιών προσχολικής ηλικίας και των ηλικιωμένων, ενώ το πρόγραμμα Κοινοτικής Εργασίας και Υπηρεσιών Νεολαίας εισήχθηκε το 1968, με στόχο να βοηθήσει στην καλύτερη οργάνωση των Κοινοτήτων και των Εθελοντικών Οργανώσεων, ώστε να μπορέσουν να συμβάλουν στην κοινωνική ανάπτυξη. Τα προγράμματα υπηρεσιών προς την νεολαία που είχαν αναπτυχθεί λειτούργησαν μέχρι το 1989, οπόταν μεταβιβάστηκαν στον Κεντρικό Φορέα Νεολαίας που δημιουργήθηκε τότε.

Κατά την περίοδο 1972 – 1974, οι Υπηρεσίες έδωσαν μεγαλύτερη έμφαση στην έρευνα και αξιολόγηση προγραμμάτων, ώστε να προγραμματιστούν καλύτερα οι υπηρεσίες προς την οικογένεια και τα παιδιά. Παράλληλα, δόθηκε έμφαση στην αναβάθμιση προγραμμάτων ιδρυματικής περίθαλψης και διημερεύουσας φροντίδας.

Το πραξικόπημα και η Τουρκική εισβολή του 1974, με τα τραγικά επακόλουθα τόσο στην οικονομική όσο και στην κοινωνική ζωή του τόπου, σημάδευσαν τη μετά την Ανεξαρτησία προοδευτική εξέλιξη των Υπηρεσιών και επέβαλαν την ανάγκη για αναπροσαρμογή της πολιτικής και των στόχων όλων των παρεχομένων προγραμμάτων, μεταθέτοντας την έμφαση από την κοινωνική ανάπτυξη στην κοινωνική ανασυγκρότηση,

Η ανάγκη για αντιμετώπιση των προβλημάτων που προκάλεσε η εισβολή και ο εκτοπισμός, οδήγησε τις Υπηρεσίες Κοινωνικής Ευημερίας, ως βασικού φορέα προαγωγής της κοινωνικής συνοχής και διαχείρισης των κοινωνικών θεσμών, σε απότομη και ραγδαία επέκταση.

Οι Υπηρεσίες διαδραμάτισαν πρωταγωνιστικό ρόλο στον αγώνα για περίθαλψη και στέγαση των εκτοπισμένων, ανακούφιση της μαζικής δυσπραγίας, καταπολέμηση της ανεργίας, ανασυγκρότηση των κοινοτήτων και ανάκαμψη της οικονομίας. Ταχείς και επιδέξιοι ελιγμοί και αναπροσαρμογές στις παραδοσιακές μεθόδους και διαδικασίες, συνέβαλαν στην αποτελεσματική αντιμετώπιση των πρωτόγνωρων και έκρυθμων καταστάσεων που είχαν δημιουργηθεί τότε.

Οι ραγδαίες κοινωνικο-οικονομικές εξελίξεις που επήλθαν στον τόπο μας τα τελευταία χρόνια οδήγησαν σε νέες και πολυσύνθετες κοινωνικές προκλήσεις, τις οποίες οι Υπηρεσίες Κοινωνικής Ευημερίας καλούνται να αντιμετωπίσουν, στο βαθμό που τους επιτρέπουν οι οικονομικές και άλλες δυνατότητες του Κράτους.

Δομικά οι Υπηρεσίες Κοινωνικής Ευημερίας λειτουργούν σήμερα τους ακόλουθους τέσσερις ξεχωριστούς Τομείς, κάτω από τους οποίους λειτουργούν τα διάφορα προγράμματα:

Τομέας Ανάπτυξης Προσωπικού και Κρατικών Ιδρυμάτων
Τομέας Δημόσιων Βοηθημάτων, Ηλικιωμένων και Αναπήρων
Τομέας Κοινοτικής Ανάπτυξης και Αξιολόγησης Προγραμμάτων
Τομέας για την Οικογένεια και το Παιδί.

Οι υπηρεσίες πρώτης γραμμής προς το κοινό προσφέρονται από τα πέντε Επαρχιακά Γραφεία Ευημερίας, δηλαδή της Λευκωσίας, Λεμεσού, Λάρνακας, Πάφου και Αμμοχώστου.